کد خبر: ۳۵۶۱۶
تاریخ انتشار: ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۱:۱۳
گفت‌وگوی «وقایع‌اتفاقیه» با کارشناسان محیط‌زیست درباره دستگیری فعالان این حوزه
اسماعیل کهرم، استاد محیط‌زیست و پرنده‌شناس نیز دراین‌باره می‌گوید: «آقای جوکار و همسرش از دانشجویان من بودند. من نمی‌دانم اسناد طبقه‌بندی‌شده چطور ممکن است از سوی این افراد تهیه شود اما این برخوردها شوکی به دنیای علاقه‌مندان محیط‌زیست وارد می‌کند».
زیست بوم: خبر کوتاه بود اما شوکی که به جامعه محیط‌زیست ایران وارد کرده فقط به امروز و فردا خلاصه نمی‌شود. مرگ دکتر کاووس سید‌امامی، مدیرعامل موسسه حیات‌وحش میراث پارسیان و خبر دستگیری چند کارشناس حیات‌وحش نه‌تنها جامعه محیط‌زیستی بلکه جامعه علوم سیاسی وجامعه‌شناسی را شگفت‌زده کرد اما چنین برخوردها و اخباری چه تاثیری بر جامعه محیط‌زیست ایران دارد؟ 

محمد درویش، کارشناس و فعال محیط‌زیست دراین‌باره می‌گوید: چنین برخوردهایی سبب می‌شود تعداد معدودی که وقت و انرژی خود را برای محیط‌زیست می‌گذارند از این کار دلسرد شوند. در هر حوزه‌ای ممکن است تخلف رخ دهد اما اگر ما شفاف عمل کرده و اجازه دفاع به افراد بدهیم و جو امنیتی ایجاد نکنیم به شکلی که ۲۰ روز افراد بازداشت باشند و کسی خبر نداشته باشد شاهد چنین شوکی نیستیم.

 این فعال محیط‌زیست تاثیر چنین برخوردهایی را در کاهش فعالیت‌های گروهی و مدنی در جامعه موثر می‌داند و عنوان می‌کند: «در چنین شرایطی همه ضرر می‌کنند. این یک معادله باخت- باخت است و نباید فکر کنیم اگر کنشگری به سکوت وادار شود، برنده شده‌ایم. جامعه‌ای که کنشگر و فعال مدنی نداشته باشد در بزنگاه‌ها نمی‌تواند فعالیت خوبی داشته باشد و مردم را متحد کند». نباید خود را دچار بیابان‌زایی انسانی و فرار مغزها کنیم

او پیامد این برخوردها را دردناک می‌داند و درباره دکتر امامی و هومن جوکار بیان می‌کند: «دکتر امامی یکی از درس‌هایی که در دانشگاه امام‌صادق(ع) می‌داد درباره خودکشی بود. او همواره تاکید می‌کرد که افراد باید در لحظات سخت امیدوار باشند.

مامی به‌واسطه شرایط خود می‌توانست از ایران برود اما ترجیح داد که بماند و کار مفیدی برای کشور خود انجام دهد. هومن جوکار از متخصصان حیات‌وحش بوده که تلاش‌هایش پیش چشم همه آشکار است. خسارت و خطری که برخورد با این افراد به‌دنبال دارد فقط متوجه آنها نیست بلکه متوجه بسیاری از کسانی که قصد داشتند با تغییر شرایط به ایران بازگردند و تخصص خود را در اختیار کشور قرار دهند نیز خواهد بود و آنها را نسبت به آمدن منصرف می‌کند. کشوری که نخبگانش با آن قهر کند هرگز نمی‌تواند در تنگناها مشکل خود را حل کند. ما نباید خود را دچار بیابان‌زایی انسانی و فرار مغزها کنیم. اگر شائبه‌ای وجود دارد، در یک فضای شفاف به جای رعب و وحشت مسائل بیان شود. متاسفانه نمایندگان مجلس می‌گویند به ما خبری نمی‌دهند. دیگر از مردم عادی چه انتظاری می‌توان داشت که در جریان اطلاعات قرار گیرند». 

اسماعیل کهرم، استاد محیط‌زیست و پرنده‌شناس نیز دراین‌باره می‌گوید: «آقای جوکار و همسرش از دانشجویان من بودند. من نمی‌دانم اسناد طبقه‌بندی‌شده چطور ممکن است از سوی این افراد تهیه شود اما این برخوردها شوکی به دنیای علاقه‌مندان محیط‌زیست وارد می‌کند».

او با اشاره به اینکه فعالان محیط‌زیست از دنیای سیاست و اقتصاد جدا شده و تنها به‌دنبال یوزپلنگ، آهو و... هستند، بیان می‌کند: «افرادی مانند جوکار آدم‌های شریفی هستند که تنها حیات‌وحش و مسائل آن را دنبال می‌کنند و مسئولان باید در‌این‌زمینه پاسخگو باشند که زندگی چند جوان علاقه‌مند به ایران را این‌گونه به بازی می‌گیرند».

 او با بیان اینکه اطلاعات چندانی درزمینه فعالیت موسسه میراث پارسیان ندارد و امیدوار است آنها اشتباهی در‌این‌زمینه نکرده باشند، می‌گوید: «همچنین این امیدواری هست که اگر سوءتفاهمی هست برطرف شود. ما کارشناسان خبره زیادی در حوزه حیات‌وحش نداریم و باید تلاش کنیم کارشناس‌های بیشتری به این جمع اضافه شوند و با شناختی که از آقای جوکار دارم معتقدم لیاقت چنین وضعی را ندارند».

 بهمن ایزدی، کارشناس باسابقه محیط‌زیست نیز درباره بازداشت تعدادی از فعالان حیات‌وحش عنوان می‌کند: «ما در فضایی از کشور زندگی می‌کنیم که فعالان حوزه محیط‌زیست در دو حوزه اشخاص حقیقی و حقوقی کاملا همدیگر را می‌شناسیم و طرز تفکر و افکار یکدیگر را می‌دانیم زیرا با هم زندگی می‌کنیم». 

او تصریح می‌کند: «قطعا اگر ریگی در کفش هومن جوکار یا سایر دوستان بازداشتی بود ما می‌فهمیدیم. ماجرا این‌طور نیست، تصور ما این است این بچه‌ها با مردم بودند و سالم زندگی کردند و دل‌شان برای حفظ آب و خاک این سرزمین می‌تپید. هر زمان که آنها را دیدم خسته کوه و بیابان بودند یا از نزد محیط‌بان دل‌شکسته‌ای که هیچ یاوری ندارد برگشته بودند. هومن جوکار، همسرش، رجبی، قدیریان و... اگر از جهت تلاش‌های زیست‌محیطی گناهکارند ما هم گناهکاریم و باید الان در کنار آنها باشیم». 

ایزدی ادامه می‌دهد: «اگر سوال و مسئله‌ای بود می‌توانستند آن را بپرسند. شنیده‌ام که اتهام جاسوسی به این افراد زده شده است. در هر کشوری این افراد می‌توانستند زندگی خوبی داشته باشند. پس از دوران احمدی‌نژاد که ما آن را دوران خواب اجباری انجمن‌ها می‌دانستیم، انتظار داشتیم دولت جدید از چهره‌های محیط‌زیستی و خادمان این مملکت دفاع کند تا ثابت‌قدم‌تر برای آبادانی این مملکت کار کنند. در این شرایط بحرانی که ما نه آب، نه هوا و نه خاک داریم با کسانی که برای کاهش بحران تلاش می‌کردند و از همه چیز خود گذشته‌اند، نباید چنین برخوردی شود. وظیفه دولت است که پاسخگوی ما سمن‌های محیط‌زیستی باشد. به ما باید پاسخ روشنی داده شود که چرا این افراد الان باید در زندان باشند. دولت که ادعای مردم‌داری و تدبیر و امید دارد، در عمل این را نشان دهد تا فعالان جامعه مدنی امیدوار شوند». 

بیژن فرهنگ دره‌شوری، کارشناس باسابقه محیط‌زیست و حیات‌وحش نیز در‌این‌زمینه می‌گوید: «جوکار بهترین کارشناس محیط‌زیست ایران است و طرح چنین اتهاماتی از نظر من بی‌مبناست». عبدالحسین وهاب‌زاده از دیگر فعالان باسابقه محیط‌زیست نیز در صفحه فیس‌بوک خود در‌این‌زمینه خطاب به عیسی کلانتری، رییس سازمان حفاظت محیط‌زیست می‌نویسد: «اینان که می‌بینید پاک‌ترین، پاک‌باخته‌ترین فرزندان این سرزمین هستند که جز با گیاه و حیوان با چیز دیگری سروکارشان نیست».

 او در بخش دیگری از پیام خود می‌افزاید: «شما گزینه محیط‌زیستی‌ها برای تصدی این مسند نبودید اما اکنون که به آن تکیه زده‌اید به حرمت میراثی که حفاظتش برعهده شما نهاده شده، از شما توقع اقدامی می‌رود. گفتید که یوز به کارتان نیست، نکند که یوزبان نیز هم».
مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین