کد خبر: ۳۵۱۱۵
تاریخ انتشار: ۱۶ مهر ۱۳۹۶ - ۰۹:۱۵
خیلی سال پیش بعضی ماهیگیرای خودمون به خیال این‌که فوک‌ها تمام ماهیای دریا رو می‌خورن، اونا رو از بین می‌بردن. یه گروه هم شکارشون می‌کردن واسه روغنشون، می‌گفتن: «دوای روماتیسمه!»
زیست بوم/سهیلا یزدانی: «چشم‌ها نسبتاً درشت، گوش‌ها بسیار کوچک و سبیل‌ها بلند و کلفتند». اینا مشخصات ظاهری پرویز ماموت نیست! توصیف یه دوک نرم و چرب و چیلیه، که تو دریای خزر عین اژدر این طرف و اون طرف می‌ره و خواب ِ آروم رو از چشمای کیلکاها می‌گیره و بهش میگن: «فوک خزری». از اون دوست‌داشتنی‌های حیات وحش ایرانه که علی‌رغم میل باطنیش داره منقرض می‌شه. 

البته ایشون تومنی هفت صنار با «چاملی» رفیق فاب تنسی تاکسیدو که «گراز دریایی» بود، فرق داره. شاید باورتون نشه ولی اون قدیم ندیما، بیشتر از یه میلیون قلاده فوک تو دریای خزر زندگی می‌کردن، ولی الان کمتر از صدهزارتا هستن. انگارآدمیزاد با سرعت کیلو قلاده بر ثانیه،کمر به نابودی‌شون بسته. قصه فوک و دوک‌های کاسپین/طنز

شک‌ ندارم که خیلی از ایرانیا، حتی خبر ندارن که تو مملکت خودمون هم فوک وجود داره. البته مقصر اصلی کتاب جغرافی‌های دوره ابتدایی‌مون هستن که از جنگل‌های توندرا و پنگوئن‌های قطب جنوب گفته بودن اما فوک رو مثل یه راز سر به مهر تو دلشون نگه داشتن. یادمه خودم هم تصور می‌کردم فوک یه موجود لوکس خیلی خارجیه و مثل کوآلا دور از دسترس. 

خیلی سال پیش بعضی ماهیگیرای خودمون به خیال این‌که فوک‌ها تمام ماهیای دریا رو می‌خورن، اونا رو از بین می‌بردن. یه گروه هم شکارشون می‌کردن واسه روغنشون، می‌گفتن: «دوای روماتیسمه!» خب پدر جان! ژل دیکلوفناک هم خوب بود. شما امتحان می‌کردی، شاید مشتری می‌شدی. البته این روزا دیگه کسی چندان کاری به کارشون نداره ولی آلودگی آب دریا، کاهش جمعیت ماهیا، گرم شدن تدریجی هوا، گیرافتادن توی تورهای صیادی و نبود سواحل امن هم جونشون رو به خطر می‌اندازه. و اما بیشترین شکار این زبون بسته‌ها، زیر سر روسیه و یکی دوتا از جوجه جمهوریاشه که بچه فوک‌ها رو به‌خاطر خز لطیف و سفیدشون و بزرگتراشون رو واسه مزارع پرورش روباه شکار می‌کنن. همون روباه‌های بداقبالی که قراره پوست گرون‌قیمتشون غلفتی کنده بشه. اگه پشه‌ها هم یه‌کم درشت‌تر بودن، حتما بشر از پوستشون یه‌چیزی درست می‌کرد...

حضورتون عرض شود که سازمان جهانی حفاظت از منابع طبیعی، یه کتاب یا لیست قرمز داره که اسم گونه‌های رو به انقراض رو توش نوشتن. ولی روسیه زیر بار نرفته و گفته که من می‌خوام کتاب قرمز خودم رو داشته باشم. فکر کنم از رنگ قرمز گوجه‌ای چندان خوشش نمی‌آد و قرمز شرابی رو بیشتر دوست داره، واسه همینه که ساز مخالف کوک می‌کنه.

 در هر صورت حامیان فوک خزری ایران با همکاری طبیعت دوستان هلندی و روسی، با هزار زحمت بالاخره تونستن روسیه رو تشویق کنن که اسم این حیوون رو وارد کتاب قرمزش کنه و حالا یه ریزه می‌شه امیدوار بود که جلوی شکار بی‌رویه گرفته بشه. امیدوارم این سمبل سلامت دریای خزر عاقبت به خیر بشه و چند قلاده ازش واسه نسل آینده‌‌مون باقی بمونه...

همدلی
مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین