کد خبر: ۳۴۷۶۸
تاریخ انتشار: ۱۵ مرداد ۱۳۹۶ - ۲۳:۴۳
واقعیت این است که اتفاقی که برای من افتاد، برای هرکسی می تواند پیش بیاید. من بعد از هفت سال و 78 درصد سوختگی، با حقوق کمی که می گیریم و وقتی از نظر جسمی و روانی، تغذیه نمی شوم، چطور می شود از دیگران انتظار داشت داوطلبانه وارد این کار شوند؟
نگار فیض آبادیزیست بوم/نگار فیض آبادی: جنگل های سرسوروان در منطقه ﺑﻮﺯﯾﻦ ﻭ ﻣﺮﺧﯿﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﭘﺎﻭﻩ در سال 1386، آتش گرفتند. در همان حادثه، دو جنگلبان در ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﻭﺭﺍﻣﺎﻧﺎﺗﮑﻪ، برای مهار آتش، دل به دریا زدند تا بتوانند آتش بی رحمانه جنگل را خاموش کنند. 

در این سانحه، مظفر عبدی ﺩﭼﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ۵۳ ﺩﺭﺻﺪ ﻭ ﺻﻼﺡ ﺍﻟﺪﯾﻦ ﻣﯿﺮﺍﻧﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ۷۸ ﺩﺭﺻﺪ ﺷﺪﻧﺪ. در حاشیه اولین مراسم روز ملی جنگلبان در مرداد 96، گفت‌و‌گویی با صلاح الدین میرانی، جنگلبان نمونه کشوری، از سوی زیست بوم ترتیب داده شد که متن آن به این شرح است:

بعد از اینکه دچار سانحه سوختگی شدید، حمایت ها چطور بود؟
- سال 86، 18 نفر دچار سوختگی شدند و سه نفر فوت شدند. من 78 درصد، یعنی سوختگی درجه سه دارم. من از آب و خاک کشورم دفاع کردم اما تحت پوشش بنیاد جانبازان قرار نگرفتم چون به من گفته اند حقی به شما تعلق نمی‌گیرد. تا به حال، 13 جراحی انجام دادم. آقای جلالی، رئیس سازمان جنگل ها و مراتع، دو مورد از هزینه های من را تقبل کردند. من باید جراحی های دیگری انجام بدهم که 200 میلیون، هزینه آن می شود. با وضعیتی که دارم دیگر نمی توانم کار کنم. همکارم آقای عبدی، 53 درصد، سوختگی دارد. صلاح الدین میرانی

در بیشتر سخنرانی‌ها و همایش‌ها مستقیما به مشکلات محیطبانان و جنگلبانان اشاره می‌شود. نظرتان درباره عملکرد مسئولان برای منافع جنگلبان‌ها چیست؟ 
- من در طول هفت سالی که در اداره هستم چیزی ندیده ام که به نفع ما باشد. ما نیرویی داریم که 19 سال مشغول خدمت است، موهای سرش در راه جنگلبانی، سفید شده است. اما هنوز مثل یک کارگر روزمزد است. 

آیا در حال حاضر، قوای سه گانه توانستند نقش خودشان را برای حمایت از جنگلبان ها به درستی ایفا کنند؟ شما چه انتظاری از آنها دارید؟ 
- ما وضعیت خوبی نداریم. مسئولان، بارها گفته اند که ما این کار و آن کار را انجام می دهیم. اما خودم به شخصه دیده ام که نتیجه اش می شود «هیچی». از رئیس جمهور و رئیس مجلس انتظار کمک دارم. فکر می‌کنم تا زمانی که پیشِ رهبری نروم، مشکلاتم حل نمی شود. سال ها مکاتبه و صحبت کرده ام ولی مسئولان از یک گوش می شنوند و حرف هایم از گوش دیگر، بیرون می رود. 

مهم ترین درخواست شما در مکاتبه هایی که داشتید چه مواردی بوده؟
من به اندازه کوله پشتی ام، مکاتبه هایی از سازمان های مختلف دارم. من درخواست تغییر وضعیت داده ام تا رسمی بشوم. از مسئولان خواستم تا تحت پوشش بنیاد جانبازان قرار بگیرم. اما این اتفاق نیفتاده است.

نظرتان درباره اظهار نظر آقای تابش که در همایش روز جنگلبان گفتند: «ما این همه فارغ التحصیل بی‌کار رشته‌های کشاورزی و منابع طبیعی داریم که شغلی ندارند و می‌توانند به صورت «داوطلبانه» از جنگل‌ها حفاظت کنند، چیست؟ 
- من خیلی دوست دارم و خوشحال می شوم وقتی می بینیم کسی از منابع طبیعی، دفاع می کند. ولی واقعیت این است که اتفاقی که برای من افتاد، برای هرکسی می تواند پیش بیاید. من بعد از هفت سال و 78 درصد سوختگی، با حقوق کمی که می گیریم و وقتی از نظر جسمی و روانی، تغذیه نمی شوم، چطور می شود از دیگران انتظار داشت داوطلبانه وارد این کار شوند؟

چطور می توان حقوق جنگلبان ها را بهتر به رسمیت شناخت؟
- ما جنگلبانی داریم که 17 سال خدمت کرده اما هنوز قراردادش موقت است. یعنی اگر اداره، فردا بودجه نداشته باشد و بگوید خدانگهدار، جنگلبانی که 17 سال برای شغل اش زحمت کشیده باید آنها را رها کند. بعد او باید کجا برود کار کُند؟ جنگلبان هایی داریم که نه اضافه کار، نه ماموریت و نه حق الکشف شامل‌شان نمی شود. مثل خود من که با وجود سوختگی و بعد از هفت سال خدمت، قرارداد موقت هستم و تحت پوشش بنیاد جانبازان هم قرار نگرفتم. 

اگر قرار باشد به نمایندگی از تمام جنگلبان‌ها یک جمله به مردم و مسئولان بگویید، چه می‌گویید؟
- امیدوارم مسئولان محترم به جنگلبان ها توجه کنند تا جنگلبان ها بتوانند با اشتیاقی که دارند از طبیعتی که خداوند متعال به ما داده، حفظ و حراست کنند.

و سخن آخرتان؟
- امیدوارم این صحبت ها باعث شود تا مسئولان هر چه سریع‌تر و بهتر کمک کنند تا مشکلات ما جنگلبان‌ها و تمام نیروهایی که بدون هیچ امکاناتی از آب و خاک کشورمان دفاع می کنیم، حل بشود.
صلاح الدین میرانی
منبع: زیست بوم
مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین