کد خبر: ۳۳۶۰۱
تعداد نظرات: 2 نظر
تاریخ انتشار: ۲۲ دی ۱۳۹۵ - ۰۳:۰۸
این روزها بر پایی نمایشگاه ها وکارگاه ها و روزها به مناسبت های گوناگون توان اندک مالی را از اداراتی مانند محیط زیست که وظیفه اصلی شان وظایف حاکمیتی نظارتی است بریده است.
علی اکبر عامری فرزیست بوم/علی اکبر عامری فر*: این روزها بر پایی نمایشگاه ها وکارگاه ها و روزها به مناسبت های گوناگون توان اندک مالی را از اداراتی مانند محیط زیست که وظیفه اصلی شان وظایف حاکمیتی نظارتی است بریده است.

نفس بر پایی نمایشگاه محیط زیست برای شناساندن تکنولوژی های جدید در موضوعات زیستمحیطی مانند سیستم های جدید تصفیه فاضلاب، روش های جدید مصرف بهینه مصرف اب در صنعت و کشاورزی و خانگی، آلودگی هوا، صنعت سبز و ... نه تنها بد نیست بلکه لازم هم هست. 

اما موضوعی که به دلمشغولی تبدیل می شود، این است که وقتی فراخوان شرکت در نمایشگاه به ادارات محیط زیست استان ها ارسال می گردد گویی که این فراخوان وحی متزل است همه مدیران استانها به تکاپو می افتند در نمایشگاه شرکت کنند.

اولین چیزی که به ذهنشان می رسد فراهم کردن پول لازم برای شرکت در نمایشگاه است. بعضاً اداراتی هستند که پول بنرین برای گشت زنی خودرویی در مناطق محیط زیست  را ندارند، توان پرداخت حق ماموریت محیط بانان را ندارند، برای اولیه ترین مایحتاج برای رتق و فتق امورات اداری خود مانده اند و هزاران سند روی دستشان مانده اما برای این حضور باید از جیب حیات وحش و مناطق هزینه کنند چون تنها مجموعه ای در محیط زیست که زبان گله و اعتراض ندارند همین بخش است.

ممکن است استان هایی وجود داشته باشند که صنایع  در آنها رشد بیشتری داشته باشد و بعضاً برای فراهم کردن بخشی از این هزینه ها به صاحبان این صنایع رو بیندازند که البته آن هم تبعات خاص خور را دارد . برای یک حضور در نمایشگاه طی این مدت  باید علاوه بر هزینه ریالی بخشی از نفرات و خودرو هم در استان حذف فیزیکی گردند که خسران است برای مناطق وامور جاری کارشناسی استان.
 
در نهایت این مسئله را می خواهم عنوان کنم استانی که چیزی برای گفتن و عرضه کردن در نمایشگاه ها ندارد چرا باید اصرار به شرکت در نمایشگاه را داشته باشد؟

آیا صرفاً برای نمایش چند پوستر از مناطق وحیات وحش و یا حمل و برگرداندن تروفه و ماکتی زوار در رفته لازم است این همه هزینه را متحمل شد؟

این موارد در سال های دور شاید جذابیتی داشت اما اکنون به لطف اینترنت و هزاران سایت محیط زیست هر لحظه می توان آخرین اطلاعات، عکس ها و پوسترها و حتی دست آورد های هر منطقه دسترسی پیدا کرد.

لذا پیشنهاد می گردد در این خصوص تجدید نظر یا اینکه اعتبار آن کامل تامین و به به ادارات کل ابلاغ شود. هزینه هایی که هرساله برای شرکت در نمایشگاه ها (برای استان هایی که چیز خاص و یونیکی برای عرضه در نمایشگاه ندارند) به صورت ویژه صرف حضور بیشتر در مناطق برای گشت و کنترل وشناسایی گونه ها و تولید آمارهای صحیح از حیات وحش  و جلوگیری از تخریب وتصرف مناطق گردد.

این امر موضوعی است که این روزها در اولویت نیست و کمتر کسی از آنها خبر می گیرد. با توجه به اهمیتی که حفظ منایع طبعی ومناطق تحت مدیریت و تنوع زیستی در زندگی همه ما دارد نباید بعنوان موضوع با اهمیت درجه چندم تبدیل گردد. بهتر است امورات دیگر اداری در اولویت اول قرار گیرد و اینطور نباشد که اول تمام چاله چوله ها ی اداری را پر کنند و اگر پولی باقی ماند خرج حفاظت از منابع زیستی کنیم.
   
*کارشناس محیط زیست
منبع: زیست بوم
مطالب مرتبط
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی:۲
انتشار یافته: ۲
رصد
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۰:۵۵ - ۱۳۹۵/۱۰/۲۲
0
2
نکاتی را با دقت بررسی و بدرستی اظهار نمودید. البته متاسفانه این موضوع نه تنها در حوزه دولتی که با ورود دولت به حوزه نهادهای غیر دولتی هم دیده میشود.نشست هایی که فرد یا افرادی برای ارضاء درد خود بزرگ بینی از بودجه های دولتی برای نشست های سازمانهای غیردولتی استفاده میکنند تا به ارایه آمارهای بی در و پیکر برای بالا بردن عملکردشان بپردازند!!!! و این در حالی است که با توجه به گستردگی ابزار ارتباطات این نشستها منسوخ شده است.
کوشان مهران
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۱:۳۸ - ۱۳۹۵/۱۰/۲۲
0
2
محمد حسن خان اعتماد السلطنه روزنامه خوان و وزیر مطبوعات دوران ناصری درباره یک بازدید شاهانه از سرباز خانه ای در تهران این گونه نگاشته بود که سربازخانه به دستور کامران میرزا نایب السلطنه وزیر جنگ با گلدان و قفس های بلبل آراسته شده بود و تنها نود تومان آن موقع برای خرید اودکلون فرنگی جهت حشبو کردن سربازخانه هزینه شده بود.

و این در زمانی بود که پرداخت جیره و مواجب قشون گاهی دو سال به تعویق می افتاد و سربازان پا برهنه و همیشه گرسنه باید برای بدست اوردن قوت لایموت به بنایی و قصابی و هیزم شکنی دست زده و حتی از این مبالغ ناچیز هم باید سهم سبیل چرب کنی برای افسران کنار می گذاشتند.

در جنگ مرو(سال 1860) کارپردازان قشون برنج و آرد شصت هزار سرباز را در مشهر فروخته و به جیب زده و حاصل آن شد که در بیابان پیرامون مرو تازه به فکر خرید آرد و گوسفند افتاده بودند و با وجود تصرف مرو این قشون ظفرنمون چنان شکستی از ترکمانان خوردند که تنها بیست هزار نفر به مشهد بازگشتند.

************

این مطالب حکایت حسین کرد شبستری نیست و همانگونه که جناب عامری فرد اشاره نمودن کامران میرزا های کنونی هم خوب سوراخ دعا را پیدا کرده اند.


این فرزند کامکار قبله عالم انگونه که گفته می شود شیر خشتی مزاج بود و گارد ویژه او از جوانان بسیار بسیار ترگل و ورگل تشکیل شده بود که خود پیداست شرط ترقی در دستگاه کامران میرزا چه خواهد بود.

***********

در این شرایط افزایش حتی ده برابری بودجه پردیسان به هیچ روی سودی به حال طبیعت ایران و محیطبانان و کارشناسان نخواهد داشت.
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین