کد خبر: ۳۳۴۲۴
تعداد نظرات: 2 نظر
تاریخ انتشار: ۲۷ آذر ۱۳۹۵ - ۲۲:۲۷
گفتگوی زیست بوم با امیر ابراهیمی؛
می گوید: «زمین مادر من است و از این رو طبیعت و مخصوصا حیوانات در خانواده ما جایگاه خاصی دارد و در طول 5 سالی که بطور جدی با محیط زیست و فعالیت های محیط زیستی آشنا شده ام بیشتر تلاش می کنم که به محیط زیست لطمه ای وارد نکنم».
مهرناز طاعتیزیست بوم/ مهرناز طاعتی: زمستان 93 بود. تماس گرفت و گفت پرنده جدیدی را دیده است چیزی شبیه «کَرکِه جیجه».

کرکه جیجه نام محلی زنگوله بال است همیشه از دیدن زنگوله بال به وجد می آمد پرواز  متفاوتش از پرندگان آبزی و کنار آبزی برایش دلنشین بود. صحبت از پرنده ای شبیه زنگوله بال است با کمی تفاوت در جزییات.

می دانم وقتی می گوید پرنده ای جدید دیده اشتباه نمی کند آنطور که توصیف می کند پرنده تازه وارد فقط می تواند هوبره باشد با یکی از اساتیدم تماس می گیرم و عکس نه چندان واضحی را که برایم فرستاده است را به ایشان نشان می دهم. حدس مان درست بود، هوبره است و احتمالاَ این اولین بار است که عکسی از هوبره در پارک ملی بوجاق ثبت شده است. 

البته هوبره چندین بار دیگر در مناطق مختلف استان گیلان مانند رودسر، املش و لاهیجان مشاهده شده بود. دقت و تیزبینی اش باعث شده که در جمع های خودمانی به او لقب «دیده بان بوجاق» بدهیم. وقتی با او برای پرنده نگری به بوجاق می رویم مطمئنیم که نه گم خواهیم شد و نه بدون مشاهده تعداد زیادی گونه پرنده آنجا را ترک خواهیم کرد، تجربه ای که بی شک هر کسی در پرنده نگری با وی در بوجاق آن را تایید می کند. 

شناخت و تسلط او از فرهنگ گیلان و زبان گیلکی سبب شده که یک روز طبیعت گردی در بوجاق علاوه بر بهره مندی از زیبایی های طبیعت اطلاعاتی نیز از گذشته و حال مردم گیلان در اختیار مخاطب قرار گیرد.
امیر ابراهیمی
دیده بان بوجاق نامش امیر ابراهیمی است. متولد سال 1351 در بندر کیاشهر. مثل بیشتر جلگه نشینان گیلان زمین، کشاورزی را پیشه خود کرده و آنطور که می گوید مدت کوتاهی در جوانی آن هم با تاکید بر جبر زمانه ماهیگیر بوده، به اینجا که می رسد با لبخندی می گوید: «خوشحالم که آن دوره را زود سپری کردم».

می گوید: «زمین مادر من است و از این رو طبیعت و مخصوصا حیوانات در خانواده ما جایگاه خاصی دارد و در طول 5 سالی که بطور جدی با محیط زیست و فعالیت های محیط زیستی آشنا شده ام بیشتر تلاش می کنم که به محیط زیست لطمه ای وارد نکنم».

از او در مورد بوجاق می پرسم. در پاسخم می گوید : «بوجاق جایگاه ویژه ای در ذهنم دارد این واژه در واقع آذری هست به معنی گوشه و کناره که مساحتی بالغ بر 3000 هکتار اسمی دارد اما ظاهرا سازمان محیط زیست تنها 400 هکتارش را سند دارد آن هم با طرح تفضیلی نانوشته! 
این زیستگاه مهم در کنوانسیون رامسر با حضور نمایندگان بیش از 40 کشور دنیا بین المللی شده. شاید به لحاظ تعداد گونه های جانوری و بخصوص پرنده ها رکورد خوبی نداشته باشد اما به لحاظ تنوع گونه ها بی نظیره بعنوان مثال همین امروز که به اتفاق دوستان وارد دشت بوجاق شدیم به محض رسیدن به زون امنش توانستیم سه گونه غاز ( خاکستری معمولی - پیشانی سفید بزرگ و حدود 18 بال پیشانی سفید کوچک ) قوی فریادکش و قوی گنگي، آنقوت و انواع اردک ها از قبیل فیلوش، کله سبز، کاکلی تاجدار، گیلار و... را در ابتدای امر رکورد کنیم.
بوجاق به لحاظ تنوع گیاهی هم بینظیره چوچاق(زولنگ)، پونه وحشی و کاکوتی که در سفره های شمالی ها معمولا جای خاص خود را دارد و در انواع ترشیجات، عرقیات و مخصوصا زیتون پرورده استفاده می شود».
دیده بانی برای بوجاق
 امیر ابراهیمی اما دغدغه هایی هم دارد. او از وجود خطراتی که گونه های گیاهی و جانوری پارک را تهدید می کند رنج می برد و تمام تلاش خود را برای کاهش این خطرات انجام می دهد. بازدید مرتب از پارک و ارتباط خوب با هم محلی هایش باعث شده که کوچکترین تغییراتی در بوجاق دور از دیدگانش نماند. آنطور که حتی رویت هیبرید سگ و شغال کنجکاوی اش را تحریک می کند.

وقتی از او می خواهم که از معضلات پارک ملی برایم بگوید سری به نشانه تاسف تکان می دهد و می گوید: « متاسفانه همه این گونه ها در خطر نابودی اند از شهرهای اطراف با ماشین و به شکل خانوادگی به پارک می آیند و با چاقو گیاهان خودرو مثل کاکوتی را ریشه کن می کنند که در آینده حتما با خطر نابودی مواجه خواهند شد. با توجه به اهمیت این پارک و تنوع گونه های گیاهی و جانوری آنطوری که شایسته و بایسته هست از آن حفاظت نمی شود».

در ادامه اضافه می کند که: «برای حفاظت خوب البته امکانات خوبی هم لازم است نباید از تلاش محیط بانان غافل بود. اراده برای حفظ محیط زیست وجود دارد اما متاسفانه امکانات کمتر از اراده است. تنها دو پاسگاه محیط بانی در بوجاق وجود دارد یکی در ضلع غربی در حاشیه رودخانه اُشمک زیبا کنار و دیگری در ضلع شرقی در حاشیه رودخانه سفید رود اما با این وجود به علت ضعفهایی که نام بردم حفاظت لازم را شاهد نیستیم. 

پاییز و زمستان آغاز مهاجرت اردکها، غازها، قو، سلیم ها، خروس کولی و پرندگان دیگری از قبیل زنگوله بال، پرنده های شکاری مانند بالابان، بحری، بخصوص سنقور تالابی و غیره هست اما ناگهان با پرواز هلی کوپتر و مانور نظامی روبرو می شویم که امنیت بسیاری از زیستمندان پارک را زیر سوال می برد و استرس فراوانی را به آن ها منتقل میکند. اما جدیدترین تهدید پیش روی پارک ملی بوجاق، هجمه منطقه آزاد بندر انزلی است. توسعه گردشگری در مناطق حفاظت شده پیش از ارزیابی و شناخت دقیق توان و ظرفیت های آن منطقه شاید در کوتاه مدت سود اقتصادی عاید منطقه کند اما در دراز مدت حتما آسیب های جبران ناپذیری به منطقه وارد می کند و بوجاق هم از این مساله مستثنی نیست.» 
دیده بانی برای بوجاق
فعالیت های امیر ابراهیمی به همین جا ختم نمی شود. حالا دیگر منزل وی تبدیل شده به تیمارگاهی برای پرندگان آسیب دیده و ناتوانی که یا از دام صیادان نجات یافته اند و یا به دلایل دیگر دچار آسیب شده اند. تاکنون خروس کولی، سارگپه، دلیجه، خوتکا، اردک سرسبز و آنقوت مهمان های زمستانی امیر و همسر مهربانش بودند که بعد از درمان و بهبودی در اولین شرایط ممکن در بوجاق رهاسازی شدند.

پارک ملی بوجاق نخستین پارک ملی خشکی – دریایی کشور است که در تاریخ 1381/3/21 با این عنوان تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفت. پیش از این نیز در سال 1354 قسمتی از پارک به نام لاگون کیاشهر و دهانه سفید رود با مساحت 500 هکتار در فهرست کنوانسیون رامسر و پس از آن در سال 1377 به مدت 5 سال 800 هکتار به عنوان منطقه شکار ممنوع بوجاق کیاشهر به ثبت رسید.
دیده بانی برای بوجاق
عکس ها از: همایون بازرگان
منبع: زیست بوم
مطالب مرتبط
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی:۰
انتشار یافته: ۲
محمدرضا کریمی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۰:۰۱ - ۱۳۹۵/۰۹/۲۸
0
0
آقای ابراهیمی واقعا اطلاعات خیلی خوبی دارن ما برای پرنده نگری رفتیم پیششون و واقعا عالی بود
حیدر
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۳:۲۷ - ۱۳۹۵/۱۰/۰۶
0
0
با تلاش وپشتکار حافظان محیط زیستی مانند آقای ابراهیمی به امید روزی شاهد مامن امنی برای حیات وحش خواهیم بود. خسته نباشید برادر
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین