کد خبر: ۲۹۷۳۶
تعداد نظرات: 1 نظر
تاریخ انتشار: ۱۱ مهر ۱۳۹۴ - ۱۱:۵۴
ما از زلزله‌ها و سیل‌هایی که هر از چندگاهی شمار نه‌چندان کمی از مردم را عزادار می‌كنند، چه درسی گرفته‌ایم؟! آیا شیوه‌ای از مدیریت بحران متناسب با امکانات و فرهنگ‌مان پدید آورده‌ایم؟ برای یک مهندس ناظر ساختمان تا چه اندازه مقاوم کردن ساختمان‌ها و به‌کار بردن مصالح با کیفیت اهمیت دارد؟
مهدی مالمیرزیست بوم/ مهدی مالمیر*: شاید هیچ پدیده‌ای برای شناساندن روحیه چیره بر ملتی، به اندازه معماری و شهرسازی کارآمد نباشد. به یک اعتبار، معماری جلوه بیرونی طرز تفکر یک جامعه به حساب می‌آید. اسلوب‌هایی که در معماری شهر‌ها به کار گرفته می‌شود، ذوق زیبایی‌‌شناسانه‌ای است که معماران هنرمند صرف بناهای شهر می‌کنند و حتی جنس مصالح و موادی که در ساختن بنا‌ها به کار گرفته می‌شود، خبر از کیفیت تفکر و اندیشه در جوامع می‌دهند. به زبان دیگر، محال است که شیوه برخورد سرسری و ساده‌انگارانه جامعه‌ای در رویارویی با پدیده‌ها، در کیفیت بنا‌ها و طرز معماری شهر‌ها نمودی نداشته باشد.

تا آن‌جا که حافظه یاری می‌دهد سال‌هاست زمین‌شناسان و زلزله‌شناسان هشدار می‌دهند معماری شهر‌ها و مقاومت ساختمان‌ها در پایتخت و شهر‌های دیگر، در برابر هجوم سیل و وقوع زلزله ناچیز است و در صورت یک زلزله پرقدرت می‌توانند در کسری از دقیقه یا ثانیه به تابوت‌های چند طبقه بدل شوند! این به کنار، خبرهایی مثل فروریزی ساختمان‌های مسکونی که با تلفات همراهند، جزو خبرهای تکراری رسانه‌هاست که هر از چند گاهی صفحه حوادث آنها را پر می‌کند.

نمونه نزدیک این حوادث، سیلی بود که چندی پیش در تهران و چند شهر دیگر رخ داد و سوگمندانه جان چند نفر را گرفت. با این همه اما، انگار نه هشدارهای کار‌شناسان و نه حوادث تلخی که هر از چندگاهی ناگزیر به شنیدن‌شان هستیم، در میان مسئولان خریداری پیدا نمی‌کند و ساختمان‌ها و برج‌ها به‌‌ همان روال همیشگی و با دیدی سراپا سودگرایانه بالا می‌روند و در آنها ملاحظاتی نظیر این ناپیداست که این ساختمان‌ها قرار است در سرزمینی ساخته شوند که طبیعت در آن مهربان نیست و هر لحظه خطر سیل یا زلزله‌ای ویرانگر می‌تواند جان بسیاری را به خطر اندازد!

کشورهای فراوانی را می‌توان نمونه آورد که با تجربه اندوختن از حوادث طبیعی، افزون بر این‌که روش‌های کارآمدی برای مدیریت بحران ابداع کرده‌اند، قوانین سفت و سختی در حوزه معماری و شهرسازی نیز تدوین کرده‌اند. در این زمینه کشور شیلی می‌تواند یکی از الگو‌های رشک‌برانگیز باشد. کشوری که تجربه تلخ بزرگترین زلزله تاریخ را در چنته دارد، با درس گرفتن از این حادثه که به بهای جان بسیاری تمام شد، توانسته است در برابر زلزله‌های پر قدرت پابرجا بماند.

 در این کشور شهروندان ناگزیرند برای ساختمان‌سازی، نمونه‌ای از خاک زمینی که قرار است در آن ساخت‌وساز انجام دهند و نمونه‌ای از مصالحی را که به کار می‌برند  به مرکزی ارایه دهند که کارش بررسی کیفیت زمین و آن مصالح است و نیازی به گفتن نیست که مصالح نامرغوب و زمین‌هایی که روی گسل‌های زلزله یا مسیر سیل قرار دارند از لیست مجوز کار‌شناسان خارج می‌شوند! این سختگیری‌ها و وسواس‌ها سبب شده است که امروز شیلی یکی از مقاوم‌ترین کشور‌ها در برابر حوادث طبیعی به نسبت طبیعت بلاخیزش لقب گیرد.

با این وصف، پرسش مرکزی اینجاست که ما از زلزله‌ها و سیل‌هایی که هر از چندگاهی شمار نه‌چندان کمی از مردم را عزادار می‌كنند، چه درسی گرفته‌ایم؟! آیا شیوه‌ای از مدیریت بحران متناسب با امکانات و فرهنگ‌مان پدید آورده‌ایم؟ برای یک مهندس ناظر ساختمان تا چه اندازه مقاوم کردن ساختمان‌ها و به‌کار بردن مصالح با کیفیت اهمیت دارد؟ آیا نهاد یا مرکزی برای حساب کشیدن از برخی بسازوبفروش‌هایی که بی‌اعتنا به جان و مال مردم به جای ساختمان، تابوت مخوف به اسم خانه می‌سازند، وجود دارد؟ به راستی برای بیدار شدن برخی از مسئولان دست‌اندرکار به چند زلزله یا سیل نیازمندیم؟

*روزنامه نگار
                                                             بیشترین و کمترین آمار کشته شدگان عضویت در کانال تلگرام زیست بوم
مطالب مرتبط
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی:۰
انتشار یافته: ۱
عامری فر
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۲:۲۴ - ۱۳۹۴/۰۷/۱۱
0
0
مهندس مالمیر
سلام
تیتر را دیدم

فکر کردم استفهامی نیست .البته اگر جان مردمان در میان نبود چند تادیگرش ضروری بنظر می رسید
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین