کد خبر: ۲۵۴۰۷
تعداد نظرات: 6 نظر
تاریخ انتشار: ۲۹ شهريور ۱۳۹۳ - ۱۲:۰۰
گردشگری خورد و خوراک، بازدید از مقصدهایی است که انگیزه اولیه سفر به آن مقصدها علاقه به آشپزی یک قوم، ملت یا منطقه است و می‌تواند شامل خوردن و نوشیدن، یادگیری در مورد فرایندهای تولید محصولات غذایی، خرید خوراک و نوشیدنی یا شرکت در دوره‌های آموزش آشپزی باشد.

زیست بوم گردشگری : گردشگری خورد و خوراک یک پدیده جدید نیست، زیرا مسافران همواره مجبور بوده‌اند در مکان‌های خارج از محل زندگی‌شان غذا بخورند. با این حال، سفر با انگیزه یادگیریِ بیشتر در مورد سبک آشپزی یک منطقه، امتحان کردن غذاها و نوشیدنی‌های ویژه، خرید غذا یا لذت بردن از دوره‌های آموزش آشپزی، پدیده‌های نسبتاً نوینی هستند. هال و میشل بیان می‌کنند که ترکیب غذا، نوشیدنی و گردشگری از اوایل سده 19 میلادی با افتتاح اولین رستوران‌ها شکل گرفت، اما آنقدر گران‌قیمت بود که تنها خواص می‌توانستند از آن لذت ببرند. اولین مسیرهای نوشیدنی در آلمان در اواخر دهه 1920 میلادی توسعه یافتند و مردم را ترغیب کردند تا از محصولات محلی استفاده کرده و لذت ببرند. گرچه جنگ جهانی دوم وقفه‌ای در سفرهای تفریحی به‌وجود آورد، ولی با پایان یافتن دوره‌ی جیره‌بندی، اشتیاق مجددی نسبت به غذا به‌وجود آمد. از دهه 1960 میلادی با افزایش چاپ کتاب‌های آشپزی و پخش برنامه‌های تلویزیونی، علاقه به غذا و نوشیدنی افزایش یافته است. گرچه تا دهه 1970 میلادی، گردشگری خورد و خوراک آن‌چنان وجود خارجی نداشت، ولی مردم پذیرای ایده چشیدن و یادگیری در مورد سبک‌های مختلف آشپزی بودند. تغییر نقش زنان در جوامع غربی حاکی از آن است که آشپزی اکنون برای مردان و زنان، بیشتر یک فعالیت تفریحی است تا یک کار اجباری خانگی برای زنان. سرآشپزهای مشهور معمولاً طرفداران فراوانی دارند و بسیاری از گردشگران، تنها برای غذا خوردن در رستوران آنها یا بازدید از محل کارشان تصمیم به سفر می‌گیرند. با این حال، گردشگری خورد و خوراک هنوز فراگیر نشده و اساس زندگی تنها گروهی اقلیت است.


گردشگری خورد و خوراک
صبحانه آمریکایی

مقصدهای محبوب گردشگری غذا معمولاً مکان‌هایی هستند که سبک آشپزی متمایزی دارند و محصولات باکیفیتی عرضه می‌کنند. این مقصدها تنها مقاصد سنتی چون فرانسه و ایتالیا نیستند بلکه کشورهایی چون تایلند و هند که غذاهای غریب‌تری عرضه می‌کنند را نیز در بر می‌گیرند. در زمینه گردشگری نوشیدنی، مقصدهایی اروپایی (فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، آلمان و پرتغال) با رقابتی جدی از طرف کشورهای به اصطلاح "دنیای جدید" در تولید نوشیدنی (آفریقای جنوبی، استرالیا، شیلی و نیوزیلند) مواجه هستند. گردشگری نوشیدنی یکی از زیرمجموعه‌هی گردشگری خورد و خوراک است و شامل بازدید از تاکستان‌ها، نوشیدنی‌سازی‌ها، جشنواره‌های نوشیدنی، نمایشگاه‌های نوشیدنی، موزه‌های نوشیدنی و حتی چشمه‌های نوشیدنی (برای مثال، کاودالی در فرانسه) است.

جهانی شدن و ترکیب سبک‌های مختلف آشپزی (برای مثال، تمایل استرالیایی‌ها به ترکیب طعم‌های اروپایی و آسیایی) از تغییرات فراوانی حکایت دارد که در آشپزی سنتی و بومی رخ داده است. مهاجرت، نه تنها باعث رونق سبک‌های خاص آشپزی در بیشتر شهرهای مهم جهان شده است، بلکه رشد جنبش غذاهای فوری مانند مک‌دونالد را نیز به همراه داشته است. با وجود این، هال و میشل اظهار می‌کنند که جهانی شدن اقتصادی و اجتماعی، سومین مرحله از فرایند در حال تکوینِ تحول و آمیختگی سبک‌های آشپزی است. سوداگری اروپاییان بین سده‌های 15 و 18 میلادی به وارد کردن مواد غذایی مختلف از سایر کشورها انجامید. مهاجرت‌های بزرگ‌مقیاس از سده 17 تا سده 20 میلادی (اسکان اروپاییان در مستعمره‌ها، مهاجرت‌های بعد از جنگ جهانی دوم، آغاز استعمارزدایی در دهه 1960 میلادی و مهاجرت‌های اخیر) همگی در تغییر و توسعه آشپزی دخیل بوده‌اند. البته، هنوز پیوند نیرومندی بین هویت ملی و منطقه‌ای و سبک آشپزی وجود دارد. با این حال، مردم به این نتیجه رسیده‌اند که با آمیختن سبک‌های جهانی و محلی می‌توانند ترکیب‌های جالبی را خلق کنند.


گردشگری خورد و خوراک
پیتزا غذای سنتی ایتالیایی ها


غذا، نقش مهمی در ساخت مکان‌ها و مقصدهای گردشگری دارد. شرایط اقلیمی، فرهنگ و تاریخ یک منطقه، شخصیت غذایی آن را شکل می‌دهند. به این دلیل، غذا زیرمجموعه‌ای از گردشگری فرهنگی یا میراث تلقی می‌شود. چنین پیوندی بین مکان و آشپزی به شیوه‌های متعددی در گردشگری مورد استفاده قرار گرفته است. برای مثال، مضمون اصلی برخی از فعالیت‌های پیشبردی، غذاهای متمایز منطقه‌ای یا ملی است. از غذا می‌توان به‌عنوان وسیله‌ای برای هدایت و راهنمایی گردشگران در مناطق یا کشورها نیز استفاده کرد .

تأثیرات و منافع گردشگری غذا برای مناطق عبارتند از: افزایش تقاضا برای محصولات غذایی، ایجاد وفاداری به برند، فراهم شدن اطلاعات بازاریابی برای تولیدکنندگان و عرضه‌کنندگان، ایجاد فرصت‌های آموزشی برای بازدیدکنندگان و ساکنان، اشتغال‌زایی منطقه‌ای و محلی، افزایش مدت اقامت گردشگران، توزیع وسیع‌تر مخارج و حفاظت از دارایی‌های فکری. از آنجا که امروزه بسیاری از تولیدکنندگان برای پاسداری از هویت منحصربفرد محصولات خود در تقلا هستند، مقوله مالکیت دارایی‌های فکری در بازار جهانی روزبه‌روز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. از این رو، به قوانین و مقررات جدیدی برای حفاظت از برندهای خاص نیاز است.


گردشگری خورد و خوراک
شام مکزیکی


گردشگران غذا معمولاً مشتاقند محصولات بومی یک منطقه یا کشور خاص را امتحان کنند. این گروه نقطه مقابل گردشگران انبوه یا خریداران بسته‌های سفر هستند که حتی در خارج از کشور نیز به‌دنبال یافتن غذاهای ملی خود می‌باشند. همه گردشگران معمولاً سه بار در روز غذا می‌خورند، اما هدف اصلیِ سفرِ تنها عده قلیلی از آنها غذا خوردن است. هال و میشل گردشگران غذا را به شکل زیر بخش‌بندی می‌کنند:

¨ گردشگران خوش‌خوراک: این افراد به رستوران‌ها یا نوشیدنی‌فروشی‌های بسیار گران‌قیمت یا با اعتبار می‌روند.

¨ گردشگران خورد و خوراک/آشپزی: این گروه به مسایل گسترده‌تر چون فرهنگ و چشم‌اندازی علاقه‌مندند که غذا و نوشیدنی در آن بستر تهیه می‌شود.

¨ گردشگران خوراک‌پردازی: این دسته به سبک آشپزی خاصی از یک کشور یا منطقه علاقه‌مندند.

گردشگران غذا به‌طور متوسط متمول‌تر و فرهیخته‌تر از سایر گردشگران هستند، بدون فرزند مسافرت می‌کنند و معمولاً در گروه‌های AB (قشر اجتماعی متوسط به بالا) یا CI (متوسط به پایین) قرار دارند. در گردشگری نوشیدنی، عمدتاً کوتاه مدت (3-4 روز) و غیرفصلی است و مورد علاقه‌ی زوج‌های 30 الی 50 ساله‌ی بدون فرزندی است که به صورت گروهی سفر می‌کنند. انگیزه‌های سفر نیز عبارتند از چشیدن و خرید نوشیدنی، لذت بردن از تفرجی یک روزه، معاشرت، یادگیری در مورد انواع نوشیدنی‌ها، آسودن و مشاهده‌ی چشم‌اندازها.


گردشگری خورد و خوراک
صبحانه اسپانیایی


هال و میشل بیان می‌کنند که تنها 3 درصد از گردشگران بین‌المللی را می‌توان گردشگران خورد و خوراک نامید. مرکز مشاوره و پژوهش انتلکا  با ارائه تحلیلی نشان داد که گردشگران فراوانی، غذا را انگیزه ثانویه خود برای سفر می‌دانند. این بخش می‌تواند بازار هدف مهمی برای تولیدکنندگان و عرضه‌کنندگان غذا باشد:

¨ گردشگران غذا (6 الی 8 درصد)

¨ گردشگران علاقه‌مند (30 الی 33 درصد)

¨ گردشگران کم‌علاقه (15 الی 17 درصد)

¨ گردشگران بی‌علاقه (22 الی 24 درصد)

¨ گردشگران دوری‌گزین (17 الی 28 درصد)

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که غذا برای بیش از نیمی از گردشگران مورد مطالعه با اهمیت بوده است. "گردشگران غذا" مشتاق‌ترین گروه در این دسته‌بندی هستند و غذای محلی در انتخاب مقصدهایشان نقش مهمی دارد. غذا به افزایش رضایت "خریداران علاقه‌مند" کمک می‌کند و این گروه هر زمان فرصتی به دست آورند غذاهای محلی را امتحان می‌کنند. "گردشگران کم‌علاقه" بر این عقیده‌اند که غذا به افزایش لذت‌شان از سفر کمک می‌کند، ولی به‌ندرت غذاهای محلی را امتحان می‌کنند. گردشگران "بی‌علاقه" و "دوری‌گزین" افرادی هستند که معمولاً قصد امتحان کردن غذای محلی را ندارند.

رییس انجمن بین‌المللی گردشگری آشپزی که یک سازمان غیرانتفاعی است و معرّف بیش از 500 کسب و کار گردشگری در 19 کشور دنیاست بیان می‌کند که براساس گزارش سازمان جهانی تحقیقات بازار سفر، بیش از نیمی از گردشگران (53 درصد)، خوردن غذاهای سنتی را بخشی "بسیار مهم" یا "مهم" از تعطیلات خود می‌دانند. 86 درصد از مردم بریتانیا اظهار کردند که هنگام سفر به خارج، از خوردن غذاهای محلی لذت برده‌اند و سعی کرده‌اند در صورت امکان غذای رستوران‌ها یا تفریحگاه‌ها را نخورند و به جای آن، غذای رستوران‌‌های محلی را امتحان کنند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تقاضای پنهان برای گردشگری غذا از آنچه قبلاً تصور می‌شد بسیار بیشتر است.


گردشگری خورد و خوراک
غذای سنتی غرب آفریقا


در سال‌های اخیر عوامل زیادی، مانند تغییر سبک زندگی، بر توسعه گردشگری خورد و خوراک تأثیر گذاشته‌اند. افراد بسیاری به غذاهای سالم‌تر روی آورده و بسیاری نیز گیاه‌خوار شده یا رژیم‌های غذایی خاصی را در پیش گرفته‌اند. هتل‌ها و رستوران‌ها باید خود را با این شرایط وفق دهند. الگوهای کار در جوامع سرمایه‌داری تلویحاً به جامعه القا می‌کنند که کارگران نمی‌توانند مدت زمان طولانی‌ای را برای خوردن غذا صرف کنند. این امر باعث شده است که مردم به خوردن غذاهای فوری روی آورند؛ پدیده‌ای که هر روز در حال گسترش است. علاوه بر این، هتل‌های زنجیره‌ای، رستوران‌ها و کافه‌ها غالباً به جای غذاهای محلی، غذاهای استاندارد شده و جهانی را عرضه می‌کنند. فهرست‌های غذا در مقصدهای گردشگری برای سازگاری با ذائقه گردشگران، به‌طور مرتب تغییر می‌کنند و ساده‌تر می‌شوند (مثلاً کاهش ادویه در غذاهای تایلندی). جنبش غذای غیرفوری در سال 1989 میلادی برای خنثی کردن اثر مقوله‌های ذیل شکل گرفت: جنبش غذای فوری و زندگی سریع؛ محو شدن سنن غذایی محلی؛ کاهش علاقه مردم به غذایی که می‌خورند، اینکه از کجا آمده، چه مزه‌ای می‌دهد و چگونه انتخاب غذا در حالت کلی بر جهان اثر می‌گذارد . هرچند بسیاری از گردشگران، سبک آشپزی بین‌المللی یا غذای فوری را به خاطر شناخت و ایمنی بیشتر آن ترجیح می‌دهند ولی یقیناً گردشگران غذا دارای این‌گونه تمایلات نیستند. غنا، تنوع و کیفیت سبک غذایی ملی، منطقه‌ای و محلی انگیزه اساسی آنان برای سفر به مکان‌های خاص است.

- مفاهیم گردشگری

منبع: زیست بوم
مطالب مرتبط
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی:۰
انتشار یافته: ۶
کاظمی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۳:۵۰ - ۱۳۹۳/۰۶/۲۹
0
0
بسیار جالب بود
میثم
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۶:۳۴ - ۱۳۹۳/۰۶/۲۹
0
0
همه چی شنیده بودیم بجز این این نوع گردشگری!!!!!!!!
حسین
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۹:۴۲ - ۱۳۹۳/۰۶/۳۰
0
0
گشنم شد.
تصمیم گرفتم یه سفر برم فقط غذا بخورم :)
سیاوش نظامی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۱۸ - ۱۳۹۳/۰۶/۳۰
0
1
طبق متن بالا 3 درصد از گردشگران بین‌المللی را می‌توان گردشگران خورد و خوراک نامید.

یعنی از 450 میلیون گردشگر چهان در سال 2013 نزدیک 14 میلیون نفر برای این موضوع سفر می کنن ؟!!!

خیلی جالبه!
علیرضا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۷:۴۹ - ۱۳۹۳/۰۶/۳۰
0
0
نشنیده بودم!

با توجه به تنوع غذا در ایران این نوع گردشگری می تونه جاذبه خوبی باشه حتی توریست داخلی
باران
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۰:۳۳ - ۱۳۹۳/۰۹/۰۱
0
0
باتوجه به تنوع غذایی که ایران داره.کار رو این نوع از گردشگری مطمئنن موفق آمیز میشه..من درنظر دارم موضوع پایان نامم رو این نوع از گردشگری باشه.موضوع خیلی خیلی جالبه...
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین